تیم محققان دریافت که تعدادی داوطلب پس از چند شب بدخوابی، به خاطر بیدار شدن در اثر صدای بلند درست در هنگام فرو رفتن به خواب عمیق، نسبت به انسولین مقاومت حاصل کردند.
این ناتوانی بدن در عدم تشخیص علائم انسولین به بالا رفتن سطح قند خون، افزایش وزن، و در نهایت ابتلا به دیابت نوع 2 منجر می شود.
مطالعات قبلی نشان داده بود که میان دیابت و کمبود خواب ارتباط وجود دارد.
همچنین از قبل معلوم بود که عمیق ترین خواب، موسوم به خواب موج-آرام، به تغییراتی در بدن که بر متابولیسم تاثیر می گذارد مربوط است.
برای آزمایش کردن تاثیر کیفیت خواب بر کنترل گلوکوز خون، نه مرد و زن سالم ابتدا برای دو شب متوالی تحت نظر قرار گرفتند تا الگوهای عادی خواب در آنها مشخص شود.
سپس برای سه شب متوالی پس از آن، محققان آنها را هر گاه به خواب عمیق فرو می رفتند با صدای بلند بیدار کردند.
البته در این مدت میزان خواب آنها در مجموع ثابت ماند.
پس از تزریق گلوکوز به داوطلبان و اندازه گیری میزان قند خون و واکنش انسولینی آنها در ساعات روز، محققان دریافتند که حساسیت هشت نفر از آنها در مقابل انسولین کمتر شده است.
دکتر ارسا تاسالی، سرپرست تحقیقات، گفت که افزایش موارد دیابت نوع 2 نگران کننده است و مهم است عوامل آن به خوبی درک شود.
وی گفت: «ما قبلا نشان داده بودیم که محدود کردن مقدار خواب در افراد بالغ اما جوان تحمل بدن در برابر گلوکوز را پایین می آورد.»
«داده های جدید نشان می دهد که نه تنها کاهش میزان خواب، بلکه افت کیفیت خواب نیز در خطر ابتلا به دیابت نقش دارد.»
